***

როგორც დაღლა, ისე მძიმედ მაზის ზურგზე დრო…
როგორც მზე, ისე მწვავენ აპრილის დღეები…
შემოდგომის ემბრიონს ხშირად ვხედავ ძალზედ შორს
მხოლოდ შენ მიხვდები, ძველ რითმს გაურბიან ჩემი ლექსები.
აღარ მენატრები და შრება სველი ტილო სხეულზე დაფენილი.
სიცხით ვავადმყოფობ, ქრება თვალებით ნაჩუქარი სითბო…
შავ-თეთრ ზმანებებს უკვე აღარ მოაქვთ თრობა და სიგიჟე,
ცხოვრებას თავს ვანებებ.
საბანს გადავიხდი და დღესვე გივიწყებ!
ფარდის შრიალში ჩუმად სძინავს შენს მშვიდ სუნთქვას,
მე კი ვეთიშები ხერხემალს და ვიწყებ ვარდნას…
გვერდით ჩავუვლი ცეცხლს, წყალს, ჰაერს
და უკვე მიწისკენ სისხლიც აღარ ბრუნავს.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: