***

და რა  მომიტანე?! –  დიდი უძრაობა.

თანდათან  სიტვყვებიც აზრისგან დაცალე.

ვზივარ, გიყურებ და ვფიქრობ, უდავოა,

რომ უნდა  წავიდე,

რომ უნდა დავმთავრდე.

 

საერთო რაც გვქონდა, დღემდე საერთოა

შენ ხელს არ შეგიშლის.

ვეღარც მე  მადარდებს.  

ცხოვრება გაივლის – მრგვალი უაზრობა

დიდი იმედებით, სიბერე … მანამ კი,

იმდენჯერ მოვასწრო იქნებ უშენობა,

რომ დროც აღარ ეყოს ყველა სხვა დანარჩენს.

 

მათემატიკურად:

წამებს – წუთები,

საათებს – დღეები,

თვეებს წლები მოყვა.

 

ბიოლოგიურად :

ზოგჯერ მშრალი ხველა,

ზოგჯერ უძილობა,

ხშირად ცუდი წნევაც.

იყო ბევრი ცრემლი,

იყო ბევრი ტკენაც.

 

ლიტერატურულად,

უფრო საკრალურად,

მხოლოდ ერთი სიტყვით აგხსნი,

გადაგთარგმნი:

 

შენ ის კედელი ხარ,

რომლის დასანგრევად

როცა მოვემზადე,

მაშინვე დავმარცხდი.

 

შემოვლითი გზები სანამ არსებობენ,

სანამ  მე მე ვარ და ვერ ვიქნები მეტი.

უნდა მოვაცილო შენს მხრებს ჩემი სახე. 

აღმოვაჩინო, რომ არსებობენ სხვებიც.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: