ცარიელი ვარ. ოცდამეორე წელიწადია ცარიელი ვარ.

ვერ ამოვაშრე გზაზე სისველე, რომელზეც ფეხი მისრიალებს ყოველ დილით და ვერ მივდივარ წინ…

სიზმრებს ჰგონიათ ყველაზე მეტად მათი მჯერა.

სისულელეა. თავს ვიჯერებ, თორემ არ მჯერა არც სიზმრების.

აღმოვაჩინე, რომ რაც ვიზრდები, უფრო ნაკლებად ვნერვიულობ

და უფრო მეტს ვრთავ ნებას იყოს ყალბი, უხეში, ოღონდ უჩემოდ.

ბოლო დროს დამჩემდა ნეიტრალური მდგომარეობა

და ვგრძნობ ისევე არ მიხდება, როგორც სიმღერა,

რადგან არცერთი მათგანის ნიჭი არ დამყოლია და ვერც მერე შევძელი სწავლა.

მაგრამ ვფიქრობ, რომ ესეც ისე მალე გამივლის, როგორც  სხვა ყველა…

და თუ არ მინდა, ექიმების ღიმილივით ნაძალადევს დაემსგავსოს ჩემი ცხოვრება,

სჯობს გავიხადო ძველი სხეული,

გადავეჩვიო მავნე ჩვევებს (დავიწყო შენგან),

გავყიდო, თუნდაც ოცდაათ ვერცხლად,

ყველაფერი, რაც ახლა თან მაქვს, რაც უკვე იყო

და რაც ვერ იყო…

ვფიქრობ, მოვიდა იმის დროც, რომ შევეშვა წერას.

რადგან ნაკლებად გაამართლა ამ თერაპიამ.

თუმცა არ ვმალავ, რომ მიშველა.

ნაწილობრივ გადამარჩინა…

მთლიანად ვერა.

3 thoughts on “

  1. შენც იცი რატომაც არ მომეწონება ეს ნაწერი. ვოტ

  2. mmm aqamde ratom ar shemovdiodi aq?❤
    dzalian lamazad wer.. rasac ganicdi eg dzalian ancnobia chemtvis da kargad gagige yoveli sityva..
    wera gaagrdzele, magram sheecade amit mainc gaivso da ufro kargze gaamaxvilo yuradgeba❤

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: