***

შენ არ გითქვამს, რომ ბავშვობაში შენს ენაზე ლაპარაკობდი და გქონდა შენი პატარა სახლი.

შენ არ გითქვამს, რომ ყოველთვის გულს გირევდა საუკეთესოს იარლიყი,

რომ გეშინოდა მამის იმედების…

არ გითქვამს, მივხვდი.

არასოდეს გისაუბრია ჩემთან ისე, როგორც მე – შენთან.

ვერ მოვახერხე იმ კედელზე გადმოძრომა,

ძლივს ვაგდებდი თითო-თითოდ აგურს ყოველ ღამით,

მეორე დილით კი თავის ადგილას მხვდებოდა ისევ ყველა მათგანი.

არასოდეს გითქვამს, რომ გიყვარდი

რომ  გჭირდებოდი,

რომ გენატრებოდი,

რომ გტკიოდი,

რომ  წუხდი,

ზრუნავდი,

ჩემზე და ჩემთვის;

რომ გახსოვდი მუდამ,

რომ გაკლდი და საერთოდ

ისიც არასდროს გითქვამს ,

გინდოდი კი ოდესმე?!

ეს ყველაფერი შენ არ გითქვამს,

მე მიგიხვდი,

მე გათქმევინე,

მე გავაკეთე შენ მაგივრად

და ამისთვის ვისჯები დღესაც.

შენთვის ყველაზე ბუნებრივი და საყვარელი მდგომარეობა

იყო და არის: ჩუმად ყოფნა.

ძალიან აუცილებელი რომ არ იყოს

საერთოდ არ ამოიღებდი ხმას.

და თუ ლაპარაკობ ზოგჯერ ბევრს, ძალიან ბევრს,

მხოლოდ იმიტომ, რომ  არ მიგიხვდნენ,

როგორ გინდა გაჩუმდე.

შენ სხვებს არ გავხარ.

შენ ყველაზე ბანალური ხარ!

მე შენგან, წესით, ვისწავლე მხოლოდ და მხოლოდ დუმილი.

წესით ჰო. სხვა რა უნდა მესწავლა განა?!

მაგრამ რომელი წესით?!

სისულელეა.

ეს მორიგი თავისშეცოდება იქნება ალბათ

მე კი ,წესით თუ უწესოდ, აღარ გამიკვირდება…

 

 

 

2 thoughts on “***

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: