***

ლექსის წერისთვის აღარც დროა, აღარც სურვილი…
აღარაფერი მინდა, მხოლოდ მზეს ველოდები.
წვიმს.
როგორ მინდა ამ წვიმისას ვიყო გულგრილი,
ყველაზე მძაფრად ახლა ვგრძნობ, რომ მალე მოვკვდები…
ჩუმად! არ გინდა! არაფერი მითხრა. დადუმდი!
ჩემი სიკვდილი სხვისას როდი დაემსგავსება,
არც ნიჰილიზმით ავადმყოფი ვარ და არც გიჟი,
მხოლოდ სულელი შეიძლება დამერქვას ახლა.
ყველაზე დიდი საჩუქარი სიცოცხლეათქო,
არც ისე დიდი ხნის წინ მივხვდი და ვაღიარე,
რომ უსინდისოდ ვეტანები ამ საჩუქარს და
ჩემი ცხოვრებაც სულ აღარ ჰგავს რეალურს და წრფელს.
ახლა კიბეზე ჩამომჯდარი შევყურებ ზეცას
და გულიანად მეცინება შენს დანახვაზე,
მაღალი სიცხით წრიალებდი – მაღვიძებს დედა,
და მთელი ღამით პატიებას სთხოვდი ღვთისმშობელს.

2 thoughts on “***

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: